Luto – SJON JULIO

ligilo
Fuente: Poesía bibo di Aruba
Ayera m’a bai mondi.
Na e mes lugar, cu den infancia
na pia, m’a bishita asina hopi
y mi curazon a troce di dolor.
Unda a keda e mondi
di curahau y kribrahacha,
cu nan manta geel ta parece
cu nan kier celebra San Juan.
Unda a keda e wayacá
mahestuoso, cu troncon asina
grandi cu hasta lora, kinikini
y prikichi ta traha cas adén.
Pakico e mata di juana
carga di flor o e matapisca
cu su perfume fragil y foy’i
cuero, ya casi ‘n ta existi.
Di nos pal’isianan, corá
y blanco, apenas algun a sobra.
Kifiti, kedebeshi y macubari
ta halando nan ultimo rosea.
Cadushi tin, pero cuanto sorto
‘n desaparece sin larga rastro.
E bushi cu corona corá flamante
Ta un recuerdo, nada mas.
Nos isla tin un Pueblo yamá
na su honor. Pero den tal
becindario, ni como seña di
blasfemia, ‘n keda un brasil pará.
Inmenso ta e perdida y mondi ta
bashi. Coneo ni cascabel
no tin refugio mas. Yuananan
a bandoná, nos mondi desolá.
E neishi gonzalito, bashi,
ainda ta colgá. E parha mes a
caba. Y hasta e blenchi bèrde
ta un tesoro cu’n ta bolbe mas.
Ta ki bai awacero, si nos,
‘Rubianonan, a perde tur balor
pa loke ta di nos. Talbez naturaleza
a kita loke nos no merece.